Ιβέρις: φαρμακευτικές ιδιότητες και αντενδείξεις

Η Ιβέρις είναι ένα μονοετές ποώδες φυτό εδαφοκάλυψης. Ανήκει στην οικογένεια των Σταυρανθών, διαθέτει μεγάλο σύνολο ιδιοτήτων ωφέλιμων για την ανθρώπινη υγεία. Το φυτό είναι δηλητηριώδες, ωστόσο με σωστή χρήση μπορεί να βοηθήσει στη θεραπεία παθήσεων του καρδιαγγειακού συστήματος, του στομάχου, των εντέρων, καθώς και ενός φάσματος λοιμωδών, κρυολογημάτων και φλεγμονωδών νοσημάτων.

Η ιατρική ονομασία του βοτάνου είναι Iberidis herba. Στο λαό συναντώνται ονομασίες: «πολύμορφο πέταλο», «πιπερόχορτο», «αγροτική μουστάρδα», «τοιχόχορτο».

Χημική σύνθεση

Η σύνθεση δεν έχει μελετηθεί πλήρως, γεγονός που περιορίζει την εφαρμογή σε συγκεκριμένες περιοχές. Ωστόσο, οι σπόροι και το στέλεχος του φυτού έχουν ήδη μια γνωστή μοναδική δομή στις ιδιότητές τους. Περιέχουν:

1. Κουκουρβιτακίνες ομάδων E, I, J, K (αντικαρκινικές, αντιμικροβιακές, ανθελμινθικές ιδιότητες).
2. Γλυκοϊβερίνη (αντιοξειδωτικό).
3. Γλυκοχειρολίνη (φυτικά αντιβιοτικά, αντιϊκό μέσο).
4. Φλαβονόλες (ρύθμιση της διαδικασίας παραγωγής ενζύμων).
5. Γλυκοζινολάτες (αμινοξέα).

Ως κύρια δραστικά συστατικά της Ιβέρις θεωρούνται οι πικρές ουσίες, ο σύνθετος εστέρας, ο γλυκοζίτης του μουσταρδελαίου, η κουκουρβιτακίνη και άλλες ουσίες. Αυτός ο κατάλογος αποτελεί τη βάση για τη διαμόρφωση της χημικής σύνθεσης.

Προσοχή: το φυτό περιέχει δηλητηριώδεις ουσίες. Επομένως, η χρήση χωρίς διαβούλευση με γιατρό και αυστηρή δοσολογία μπορεί να προκαλέσει σοβαρές μη αναστρέψιμες συνέπειες για τον οργανισμό.

Πώς μοιάζει και πού φυτρώνει

Το μονοετές φυτό με γυμνό, τραχύ, ραβδωτό βλαστό φτάνει κατά μέσο όρο σε μέγεθος 35–40 εκατοστά. Ο ίδιος ο θάμνος μπορεί να αναπτυχθεί σε πάνω από μισό μέτρο. Η βάση είναι πυκνά διακλαδισμένη, τα φύλλα χαρακτηριστικού σκούρου πράσινου χρώματος, πτεροειδή-σφηνοειδή, επιμήκη. Το φυτό έχει μικρά πέταλα λευκού χρώματος με διάμετρο έως 2 εκατοστά, συναρμολογημένα σε μεγάλες ταξιανθίες, βιολετί ή ροζ χρώματος. Το φυτό έχει πάντα τέσσερα πέταλα, με χαρακτηριστικά επιμήκη άκρα.

Η περίοδος ανθοφορίας της ιβηρίδας περιορίζεται στους καλοκαιρινούς μήνες (από τον Ιούνιο έως τον Αύγουστο), μετά την οποία το φυτό καρποφορεί. Ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες, μπορεί να ξαναδώσει καρπό. Η βέλτιστη θερμοκρασία κυμαίνεται γύρω στους 18–20°C. Μέχρι το τέλος Σεπτεμβρίου μπορεί κανείς να δει στα κλαδιά δίθυρους λοβώδεις κάψες στρογγυλού πεπλατυσμένου σχήματος, στο εσωτερικό των οποίων βρίσκονται καφέ (σε ορισμένες περιπτώσεις κίτρινοι ή κόκκινοι) σπόροι, με τους οποίους γίνεται η αναπαραγωγή.

Ως αρχικός τόπος εμφάνισης θεωρείται η Ισπανία (παλαιότερα ονομαζόταν Ιβηρία).

Πρόσθετες πληροφορίες: σύμφωνα με τον μύθο, ο αρχαίος Ρωμαίος συγγραφέας-πολυμαθής Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, ενώ βρισκόταν στην Ιβηρία, θεράπευσε με τη βοήθεια της ιβηρίδας τον φίλο του από πόνους στο γαστρεντερικό σύστημα. Επομένως, το όνομα του βοτάνου και η προέλευσή του συνδέονται με αυτόν τον τόπο.

Αυτό το είδος είναι θερμόφιλο και ανθεκτικό στη ζέστη, γι' αυτό η περιοχή εξάπλωσης της ιβηρίδας είναι η Κεντρική Ευρώπη και η Μεσόγειος. Στη Ρωσία μπορεί να συναντηθεί στις νότιες περιοχές (Κριμαία, Καύκασος, Ντον), μερικές φορές στο ευρωπαϊκό τμήμα της χώρας.

Το βότανο φύεται κυρίως σε ορεινές, βραχώδεις περιοχές σε χαλαρό έδαφος με υψηλή περιεκτικότητα σε ασβέστη. Για άφθονη ανάπτυξη απαιτεί πολύ ηλιακό φως και μέτρια υγρασία. Το φυτό έχει εξημερωθεί εδώ και καιρό, επομένως είναι δυνατή η καλλιέργειά του σε κήπους και ο πολλαπλασιασμός με μοσχεύματα.

Είδη

Χάρη στην ανεπιτήδευτη φύση και την εξωτερική της εμφάνιση, ο ημίθαμνος χρησιμοποιείται συχνά όχι μόνο για φαρμακευτικούς σκοπούς, αλλά και στην αρχιτεκτονική τοπίου, κάτι που παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον για κηπουρούς και βελτιωτές φυτών. Χάρη σε αυτούς, έχουν δημιουργηθεί περισσότερες από 30 ποικιλίες, μερικές από τις οποίες είναι πολυετείς, πράγμα που σημαίνει ότι είναι ανθεκτικές στους παγετούς και μπορούν να αντέξουν τη χειμερινή περίοδο χωρίς συνέπειες. Βασικά, όλα τα υποείδη διαφέρουν μεταξύ τους ως προς το σχήμα των φύλλων, σε ορισμένες περιπτώσεις διαφέρουν στο χρώμα των μπουμπουκιών. Ιδιαίτερη δημοτικότητα έχουν οι εξής ποικιλίες:

Ίβηρις η αειθαλής
Πολυετής υψηλός ημίθαμνος (30–40 εκ.). Τα φύλλα είναι επιμήκη, βαθύ σκούρου χρώματος, φτάνουν τα 7 εκ. σε μήκος. Τα μπουμπούκια αυτού του υποείδους είναι ομπρελοειδή, ανοιχτόχρωμα, έως 5 εκ. σε διάμετρο. Η άνθιση αρχίζει το καλοκαίρι και διαρκεί περίπου 20–25 ημέρες. Αξιοσημείωτο του είδους είναι ότι τα μπουμπούκια καλύπτουν σχεδόν πλήρως τα κλαδιά κατά το άνοιγμα. Το φυτό μπορεί να ανθίσει ξανά στο τέλος του καλοκαιριού και καρποφορεί.

Ποικιλίες:

1. Λιτλ Τζεμ (LittleGem) – χαμηλές πλούσιες συστάδες διαμέτρου έως 50 εκ. Έχει μεγάλα, αειθαλή, γυαλιστερά φύλλα. Ανθίζει τον Απρίλιο-Μάιο, οπότε το φυτό φέρει έως 200 ταξιανθίες ανά παρτέρι.
2. Χειμερινή μαγεία (Winterzauber) – αναγνωρίζεται από την εξαιρετικά πρώιμη ανθοφορία, η οποία αρχίζει ήδη τον Μάρτιο.
3. Τσβεργκσνέεφλοκ (Zwerge schneeflocke) – μία από τις εξημερωμένες ποικιλίες, ανεπιτήδευτη στη φροντίδα και αναπτύσσεται θαυμάσια σε βραχώδη παρτέρια. Μικρή ποώδης ποικιλία (έως 15 εκ.). Το χρώμα του άνθους είναι ανοιχτό γαλάζιο. Ξεχωρίζει για τη μακρά περίοδο ανθοφορίας.
4. Φίντελ (Findel) – χαμηλός (20 εκ.) και πλατύς (έως 1 μ.) ημίθαμνος, έντονα διακλαδισμένος στα πλάγια. Η περίοδος ανθοφορίας είναι σύντομη.
5. Ντάνα (Dana) – ποικιλία του λευκόανθου ιβήριδος. Πυκνάνθος, ύψος έως 15 εκ.

Ιβήρης ο γιβραλτάριος
Ισπανικός χαμηλός ημίθαμνος. Απαντάται στα νότια της χώρας και στο Μαρόκο. Την άνοιξη ανθίζει με ροζ ταξιανθίες, φτάνοντας σε ύψος 25 εκ. και σε διάμετρο 40 εκ. Για την καλλιέργεια χρειάζεται καλό δενδράριο με άφθονη ηλιοφάνεια. Απαντάται επίσης στη Ρωσία. Οι πιο διαδεδομένες ποικιλίες είναι:

1. Γιβραλτάρ στέννικ (Gibraltar Candytuft) – χαμηλό ποώδες φυτό (μέγεθος κυμαίνεται από 15 έως 35 εκ.). Κατά την ανθοφορία καλύπτεται από πυκνό κάλυμμα ταξιανθιών από λευκό έως βαθύ λιλά χρώμα. Θερμόφιλο, απαιτεί καλά θερμαινόμενο μέρος και μη όξινο έδαφος.
2. Κάντι Ταφ (Candy Tuff) – μία από τις μεγαλύτερες ποικιλίες των γιβραλτάριων ετεροπετάλων. Το μέγεθος των ταξιανθιών πλησιάζει εκείνο των ντάλιων. Σπάνιο, γι' αυτό εκτιμάται από τους υβριδιστές. Για καλλιέργεια απαιτεί αποστραγγιζόμενα εδάφη με μικρή υγρασία.

Και οι δύο ποικιλίες χαρακτηρίζονται από απαλό μωβ ταξιανθίες, που με τον καιρό γίνονται καθαρά λευκές.

Ιβήρης ο κριμαϊκός
Ονομάζεται έτσι από τον τόπο προέλευσης – πρωτοεμφανίστηκε στην Κριμαία. Πολυετές φυτό υψώνεται από 5 έως 10 εκ. Γκριζωπό χρώμα, αδύναμοι βλαστοί γέρνουν προς τα κάτω. Οι οφθαλμοί είναι χαρακτηριστικά μωβ, αργότερα γίνονται λευκοί.

Για την καλλιέργεια επιθυμείται ξηρό, σωστά λιπασμένο με ασβέστιο έδαφος και ηλιόλουστος χώρος.

Ιβήρης ο πετρώδης
Θυμίζει σύννεφο σωρείτη ή χιονισμένο σκούφο λόγω του πλούτου των ταξιανθιών και του χρωματισμού. Είναι χαμηλό (10–15 εκ.), αειθαλές, ανθεκτικό στις θερμοκρασιακές μεταβολές είδος. Απαντάται στην Ευρώπη από την Ιβηρική Χερσόνησο έως τη Νότια Ρωσία. Οι συχνότερες ποικιλίες είναι:

1. Πυγμαία (Pygmaea) – φυτό (μέγιστο ύψος 10 εκ.) που απλώνεται σε πλατύ σύνολο, φύλλα επιμήκη, βελονοειδή, κεφαλές μικρές και ανοιχτόχρωμες.
2. Βάις Ρίζεν (Weiss Riesen) – ποικιλία του πετρώδους ετεροπετάλου. Μεγάλος θάμνος (φτάνει τα 30 εκ.) με λευκά άνθη.
3. Γκιατσίντενμπλουτιγκε Ρίζεν (Getitemviewtype Riesen) – περίπου 35 εκ. μήκος. Λαμπερά λιλά συμπλέγματα ξεχωρίζουν όμορφα πάνω στο σκούρο φόντο των βλαστών.

Προσέξτε: η μεταφύτευση των πετρωδών στέννικ δεν συνιστάται, καθώς η κεντρική ρίζα τραυματίζεται εύκολα.

Ιβήρης ο πικρός
Φτάνει κατά μέσο όρο τα 30 εκ. ύψος. Τραχιά, οδοντωτά κλαδιά γέρνουν προς τα κάτω. Ο βλαστός είναι πλατιά διακλαδισμένος από τη ρίζα. Αρωματικά μικρά άνθη λευκού ή μωβ χρώματος σε μέγεθος από 1,5 έως 3 εκ. Υποείδη:

1. Άισμπεργκ (Eisberg) – υψηλό (40–45 εκ.) με μεγάλα οδοντωτά φύλλα. Οι οφθαλμοί είναι επιμήκεις (σε σχήμα βότρυ) και ανοιχτόχρωμοι.
2. Αυτοκράτειρα (Empress) – το σχήμα του μοιάζει με κηροπήγιο, φτάνει σε ύψος 30 εκ. Φύλλα μακριά και οδοντωτά. Εξωτερικά το λουλούδι μοιάζει με υάκινθο.

Ιμπέρης ομπελάτος
Αυτό το μονοετές φυτό απαντάται στη Νότια Ευρώπη. Έχει ψηλούς (έως 40 εκ.), λείους βλαστούς και πυκνές, λευκές ταξιανθίες (μερικές φορές μπορεί να είναι μωβ). Τα φύλλα είναι μεγάλα και γυαλιστερά, με σμαραγδένια απόχρωση. Έχει πυκνές λευκές ταξιανθίες (μερικές φορές μπορεί να είναι μωβ). Αρχίζει να ανθίζει μετά από 2,5 μήνες από τη φύτευση. Οι σπόροι είναι κίτρινοι ή κόκκινοι. Υποείδη:

1. Θαύμα Μιξ (Fairy Mix) – μικρό (15–20 εκ.), προκύπτει από τη συλλογή διαφορετικών σπόρων, με αποτέλεσμα τα πέταλα να αποκτούν απρόβλεπτο χρωματισμό.
2. Κόκκινος Πυρετός (Red Rush)– ύψος περίπου 30 εκ., μακριά πράσινα κλαδάκια. Το είδος ξεχωρίζει για τον ασυνήθιστο κοραλλί-κόκκινο χρωματισμό των μπουμπουκιών.

Συλλογή και αποθήκευση

Η περίοδος ανθοφορίας του στενίου είναι η κατάλληλη εποχή για συλλογή πρώτης ύλης. Το βότανο πρέπει να κοπεί στην απαιτούμενη ποσότητα, στη συνέχεια να επιθεωρηθεί για τυχόν σάπια φύλλα, μίσχους και άχρηστα υλικά. Έπειτα να προχωρήσετε στην ξήρανση της συλλεχθείσας ποσότητας. Για πλήρη ξήρανση, πρέπει να την κόψετε και να την απλώσετε σε ξηρό μέρος σε στρώση πάχους 2–3 εκ. (για εξασφάλιση επαρκούς αερισμού). Αυτό θα αποτρέψει την υγρασία και τη σήψη της συλλογής. Μετά, υποχρεωτικά, αναποδογυρίζετε τα βότανα καθημερινά και παρακολουθείτε την κατάστασή τους.

Το αποξηραμένο φυτό πρέπει να φυλάσσεται σε ειδικές χάρτινες σακούλες ή γάζες, προκειμένου να διασφαλιστεί η σωστή κυκλοφορία του αέρα. Αυτή η μορφή αποθήκευσης επιτρέπει τη χρήση του για δύο χρόνια. Μετά το πέρας αυτής της περιόδου, τα ωφέλιμα συστατικά σταματούν να ασκούν θεραπευτική δράση.

Οι σπόροι επίσης υπόκεινται σε συλλογή. Αυτό πρέπει να γίνει την περίοδο από Αύγουστο έως Σεπτέμβριο. Η διαδικασία διαφέρει ελάχιστα από τις παραπάνω ενέργειες: πρέπει να απλώσετε τους σπόρους σε ένα δίσκο σε καλά αεριζόμενο μέρος μέχρι να στεγνώσουν εντελώς και μετά το πέρας της διαδικασίας να τους τοποθετήσετε σε χάρτινες σακούλες. Η διάρκεια αποθήκευσης είναι 24 μήνες.

Σημαντικό! Δεν πρέπει να τοποθετείτε το ύφασμα κάτω από το άμεσο ηλιακό φως, καθώς το αποξηραμένο φυτό μπορεί να καεί. Για να τηρήσετε αυτόν τον κανόνα, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε ένα υπόστεγο ή άλλο σκεπασμένο χώρο.

Φαρμακευτικές ιδιότητες της Ιβέρις

Το φάσμα των ενδείξεων για τη χρήση φαρμάκων ή ανεξάρτητων παρασκευασμάτων είναι αρκετά ευρύ. Βασίζεται σε αυτό το φυτό μια μεγάλη ποικιλία διαφόρων φαρμάκων που προορίζονται για χρήση στην καρδιολογία, τη γαστρεντερολογία και την ομοιοπαθητική.

Η δομή του ιμπέρη ερευνάται για τον εντοπισμό πρόσθετων ωφέλιμων ιδιοτήτων. Το 2014, μια μελέτη της εταιρείας Comcon Healthindex διαπίστωσε ότι το εκχύλισμα που παρασκευάζεται από φρέσκα φύλλα μπορεί να ρυθμίσει πλήρως τη λειτουργία του γαστρεντερικού σωλήνα, να υποστηρίξει τη δραστηριότητά του και την υγιή του κατάσταση. Επιπλέον, με αυτή τη σύνθεση μπορούν να αντιμετωπιστούν κοινά προβλήματα: καούρα, φούσκωμα, οξύς πόνος στο στομάχι.

Το 2004, διαπιστώθηκε ότι ο πικρός σένος μπορεί να προσαρμοστεί στον ανθρώπινο οργανισμό. Αυτό συμβαίνει μέσω της επιλεκτικής ρύθμισης της λειτουργίας των μυών του εντέρου ανάλογα με την πάθηση: σε περίπτωση χαλαρής κατάστασης – ασκεί τονωτική επίδραση, σε περίπτωση σπασμών – χαλαρωτική.

Από τη δεκαετία του 1960, το φυτό χρησιμοποιείται για την παρασκευή διαφόρων φαρμακευτικών σκευασμάτων στη Γερμανία και το Βέλγιο. Για την καλλιέργειά του έχουν διατεθεί ολόκληρες φυτείες στο Ντόρμσταντ. Αποτελεί το κύριο συστατικό του σκευάσματος Ιμπερόγαστ («Ibero» – «ιβηρική» και «gast» – «στομάχι») της γερμανικής εταιρείας Μπάγερ.

Επιπλέον πληροφορίες: σύμφωνα με στατιστικά, το 2013 το Ιμπερόγαστ έγινε το πιο εμπορεύσιμο φάρμακο στη Γερμανία στον τομέα της γαστρεντερολογίας. Εξάγεται επίσης στη Ρωσία και σε άλλες χώρες, οπότε παγκοσμίως περισσότερα από 25 εκατομμύρια άτομα έχουν ήδη δοκιμάσει τη χρήση του προκινητικού.

Επίσης, από το φυτό παρασκευάζονται άλλα φαρμακολογικά σκευάσματα και βοτανικά φαρμακευτικά μείγματα.

Όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, οι ευεργετικές ουσίες που περιέχονται στο βότανο έχουν θετική επίδραση στον οργανισμό. Τα μοναδικά συστατικά του βοηθούν στη διατήρηση του τόνου του καρδιαγγειακού συστήματος, έχουν κυτταροστατική και βακτηριοστατική δράση, αυξάνουν την απόδοση των λείων μυών του γαστρεντερικού συστήματος. Επιπλέον, χρησιμοποιούνται για την προώθηση της αποβολής της χολής και των ούρων.

Επομένως, ο κύριος κατάλογος των παθολογιών για τις οποίες ενδείκνυται η χρήση είναι ο εξής:

• Παθήσεις της καρδιάς και των αγγείων (στηθάγχη, ταχυκαρδία, υποξία);
• Λειτουργικές δυσπεψίες (γαστρίτιδα, στομαχικοί σπασμοί);
• Ελκώδεις σχηματισμοί στο στομάχι και στο δωδεκαδάκτυλο;
• Μειωμένη όρεξη, ναυτία, καούρα, μετεωρισμός;
• Διαταραχές του λεπτού ή του παχέος εντέρου;
• Προβλήματα αποβολής χολής.

Επιπλέον, οι ουσίες που περιέχονται στο μονοετές φυτό έχουν αντισηπτική, αντιμικροβιακή και αντιφλεγμονώδη δράση, επομένως μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την ανακούφιση συμπτωμάτων και τη θεραπεία:

1. Οξείας βρογχίτιδας, πνευμονίας, αμυγδαλίτιδας, φαρυγγίτιδας και άλλων βακτηριακών κρυολογημάτων.
2. Κυστίτιδας, ουρηθρίτιδας, πυελονεφρίτιδας και άλλων φλεγμονωδών διεργασιών στο ουροποιητικό σύστημα.
3. Βλαβών του δέρματος (απολύμανση και επούλωση πληγών).

Η παραδοσιακή ιατρική υποστηρίζει ότι τα σκευάσματα με βάση αυτό το φυτό βοηθούν στην καταπολέμηση των καρκινικών παθήσεων και των καλοήθων όγκων, καθώς έχουν κυτταροστατική δράση.

Ιβέρις η πικρή στη λαϊκή ιατρική

Οι φαρμακευτικές ιδιότητες συγκεντρώνονται στο υπέργειο μέρος της ιβηρικής και στους σπόρους της, επομένως το υλικό για το οικιακό φαρμακείο πρέπει να αναζητηθεί εκεί. Από το υπέργειο μέρος του φυτού μπορούν να παρασκευαστούν αφεψήματα, εγχύματα, κομπρέσες, βάμματα για οικιακή χρήση. Το ριζικό σύστημα σε αυτή την περίπτωση δεν χρησιμοποιείται.

Τα αποξηραμένα άνθη προετοιμάζονται από τον Ιούλιο έως τον Σεπτέμβριο, και στη συνέχεια μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την παρασκευή προϊόντων κατανάλωσης. Μπορούν να αναμειχθούν με άλλα συστατικά. Σε οικιακές συνθήκες, λαμβάνοντας υπόψη τις ιδιαιτερότητες της ασθένειας, μπορείτε να παρασκευάσετε φάρμακα σύμφωνα με τις ακόλουθες συνταγές.

Για χολοκυστίτιδα και ουρική αρθρίτιδα

Μια κουταλιά του γλυκού αποξηραμένα χόρτα περιχύνετε με 400 ml βρασμένου νερού, και στη συνέχεια το αφήνετε να εμποτιστεί για τουλάχιστον μία ώρα. Το στραγγισμένο υγρό το καταναλώνετε μια κουταλιά της σούπας 5 φορές την ημέρα για 2 εβδομάδες. Αυτή η μέθοδος μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την πρόληψη χρόνιων ασθενειών κάθε έξι μήνες.

Για ανοιχτές πληγές

Εάν η πληγή δεν επουλώνεται καλά ή δεν κλείνει καθόλου, πυορροεί, προκαλεί δυσφορία, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε έγχυμα ιβηρίδας. Σε αυτή την περίπτωση, η υπερβολική δόση είναι αδύνατη, επομένως δεν υπάρχουν αντενδείξεις για χρήση.

2 κουταλάκια του γλυκού βοτάνου ρίξτε 150 ml ζεστό νερό, αφήστε για μία ώρα. Βρέξτε γάζα στο στραγγισμένο έγχυμα και εφαρμόστε στην ανοιχτή πληγή για 30 λεπτά δύο φορές την ημέρα. Επαναλάβετε καθημερινά μέχρι την πλήρη επούλωση.

Για ισχαιμική καρδιοπάθεια

Για την προετοιμασία θα χρειαστούν 20 γραμμάρια σπόρων. Περιχύστε τα με βότκα με αναλογία ανά 20 γραμμάρια 150 ml υγρού. Αφήστε το μείγμα να εμποτιστεί για 20 ημέρες. Το διάλυμα που προκύπτει να λαμβάνεται σε μορφή σταγόνων (10 σταγόνες ανά ποτήρι) 3 φορές την ημέρα, μία ώρα μετά το φαγητό.

Για ισχιαλγία και φλεγμονή του ισχιακού νεύρου

Αναμείξτε ένα κουταλάκι του γλυκού ξηρό άνθος με μια κουταλιά σπόρων, στη συνέχεια ρίξτε 300 ml νερού σε θερμοκρασία δωματίου για 2 ώρες. Στη συνέχεια, φέρτε το μείγμα σε βρασμό (αλλά μην το βράσετε) και αφήστε το για άλλες 2 ώρες. Λαμβάνετε το αφέψημα από μια κουταλιά της σούπας τρεις φορές την ημέρα μέχρι να υποχωρήσουν τα συμπτώματα.

Για χρόνια ηπατίτιδα

Εμποτίστε το μείγμα αποξηραμένου βοτάνου σε βότκα σε αναλογία 1:10 στο σκοτάδι για 30 ημέρες. Πίνετε με νερό, προσθέτοντας 5 σταγόνες ανά ποτήρι, μέχρι να ανακουφιστούν τα συμπτώματα. Η ίδια μέθοδος είναι αποδεκτή για παθολογίες του νευρικού συστήματος, διαταραχές της λειτουργίας της χοληδόχου κύστης, έλλειψη όρεξης.

Για παρατεταμένη χολόσταση (στάση χολής στο συκώτι)

Για αποτελεσματική θεραπεία, χρησιμοποιήστε μείγματα βοτάνων που περιλαμβάνουν ιβηρίδα (2 μέρη). Επιπλέον, σε τέτοια μείγματα μπορεί να περιλαμβάνονται άνθη χαμομηλιού (1 μέρος), ρίζα γλυκόριζας, φελαντίνι, μελισσόχορτο ή μέντα. Βράστε το φαρμακευτικό μείγμα με ένα φλιτζάνι βραστό νερό και αφήστε το να εμποτιστεί για τουλάχιστον 4 ώρες. Λαμβάνετε 2 κουταλιές της σούπας τρεις φορές την ημέρα (14 ημέρες). Παρόμοια φαρμακευτικά μείγματα μπορούν να αγοραστούν έτοιμα σε μορφή τσαγιού.

Για χρόνιες φλεγμονές του λαιμού

Η φαρυγγίτιδα και η χρόνια λαρυγγίτιδα μπορούν να θεραπευτούν με τη βοήθεια σπόρων του φυτού. Βράστε ένα κουταλάκι του γλυκού σπόρους σε 250 ml νερού σε ατμόλουτρο για 5 λεπτά. Λαμβάνετε το κρύο αφέψημα από 20 ml δύο φορές την ημέρα (20 ημέρες).

Για σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου

Η ανακούφιση του ερεθισμού του εντέρου μπορεί να γίνει με ένα μείγμα που περιλαμβάνει εκχύλισμα σέννας πικρής, ρίζας αγγελικής, ανθέων χαμομηλιού, κύμινου, καρπών γαϊδουράγκαθου και μέντας. Ρίξτε 1 λίτρο βότκας σε 50 γραμμάρια του μείγματος και αφήστε το να εμποτιστεί για ένα μήνα. Λαμβάνετε το διάλυμα σε 20 σταγόνες τρεις φορές την ημέρα έως ότου απαλλαγείτε από τα συμπτώματα ερεθισμού του γαστρεντερικού και σπαστικής κολίτιδας.

Είδη θεραπευτικών σκευασμάτων

Παρά τα οφέλη που προσφέρει το φυτό, ακόμη και οι πιο έμπειροι βοτανολόγοι συνιστούν ανεπιφύλακτα τη χρήση της ιβηρίδας με προσοχή και μόνο μετά από σύσταση ειδικού. Το βότανο είναι πολύ τοξικό, γεγονός που αποτελεί κίνδυνο. Οι πιο συνηθισμένες συνταγές περιλαμβάνουν την παρασκευή εγχυμάτων, βαμμάτων, αφεψημάτων και καταπλασμάτων.

Έγχυμα

Τα εγχύματα, κατά κανόνα, χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία και την ανακούφιση των συμπτωμάτων ασθενειών του αναπνευστικού συστήματος, ηπατίτιδας διαφόρων ομάδων, ποδάγρας, χολοκυστίτιδας, κολπίτιδας και άλλων λοιμώξεων.

Το υγρό με τα αποξηραμένα άνθη στις απαραίτητες αναλογίες (ανάλογα με τις εκδηλώσεις της νόσου) πρέπει να εγχύεται σε βρασμένο νερό, να φιλτράρεται και να καταναλώνεται περαιτέρω σύμφωνα με τις καθορισμένες ημερήσιες δόσεις.

Βάμμα

Για την παρασκευή του βάμματος πρέπει να χρησιμοποιηθεί ένα αποξηραμένο μείγμα βοτάνων και βότκα. Μετά από παραμονή για 3 εβδομάδες, το υγρό καταναλώνεται σε μορφή σταγόνων. Αυτή η μέθοδος βοηθά στη θεραπεία και πρόληψη παθολογιών των αγγείων, της καρδιάς, των νευρικών διαταραχών και της ηπατίτιδας. Ο αριθμός των σταγόνων ανά ποτήρι υγρού εξαρτάται από τη συγκεκριμένη ασθένεια και δίνεται παραπάνω.

Αφέψημα

Τα αφεψήματα σε μικρές δόσεις είναι ωφέλιμα για διάφορες ασθένειες. Λαμβάνονται σε περιπτώσεις διαταραχής της έκκρισης χολής, διαταραχών όρεξης και λειτουργίας του γαστρεντερικού συστήματος. Επιπλέον, η ιβηρίς χρησιμοποιείται συχνά στην ομοιοπαθητική μαζί με άλλα χόρτα.

Κομπρέσα

Η κομπρέσα έχει θετική επίδραση στην αναγέννηση των ιστών και στην επούλωση ανοιχτών μη επουλωμένων πληγών, αποστημάτων, εγκαυμάτων και έχει αντισηπτική δράση. Εφαρμόζεται με το μούσκεμα ενός καθαρού επιδέσμου γάζας και την περιοδική τοποθέτησή του στην πάσχουσα περιοχή.

Αντενδείξεις για τη χρήση

Λόγω της τοξικότητάς τους, τα εκχυλίσματα και τα σκευάσματα που περιέχουν ιβηρίδα ανήκουν στην κατηγορία των επικίνδυνων. Η υπερδοσολογία σε περίπτωση λανθασμένης χρήσης μπορεί να προκαλέσει ανεπανόρθωτη βλάβη στην υγεία, καθώς και ασυστολία (καρδιακή ανακοπή) και θάνατο. Επομένως, η ανεξέλεγκτη θεραπεία με φάρμακα και αυτοσχέδια σκευάσματα απαγορεύεται αυστηρά.

Επιπλέον, έχει καθοριστεί μια σειρά συγκεκριμένων αντενδείξεων για εσωτερική λήψη:

• εγκυμοσύνη και περίοδος θηλασμού;
• παιδική ηλικία έως 16 ετών (λόγω έλλειψης κλινικών δεδομένων);
• οξεία παγκρεατίτιδα;
• παθολογίες του ουροποιητικού συστήματος;
• μεγάλες πέτρες στα νεφρά και στους χοληφόρους πόρους;
• ατομική δυσανεξία στα συστατικά;
• αλλεργικές αντιδράσεις του οργανισμού (συμπεριλαμβανομένης της υπερευαισθησίας).

Για την ανάλυση της κλινικής εικόνας και τον καθορισμό συγκεκριμένης φαρμακευτικής θεραπείας, είναι απαραίτητο να συμβουλευτείτε έναν γιατρό.

Φωτογραφία της ιβηρίδας