Γατόχορτο: φαρμακευτικές ιδιότητες και αντενδείξεις

Το γατόχορτο είναι ένα πολυετές ποώδες φυτό της οικογένειας των Χειλανθών. Το φυτό είναι ανθεκτικό στον χειμώνα και φιλόυδρο. Υπό ευνοϊκές φυσικές συνθήκες ζει περισσότερο από δύο χρόνια. Η σύνθεσή του περιλαμβάνει περίπου 2,5–3% αιθέρια έλαια, που προσδίδουν έντονη μυρωδιά λεμονιού.

Το φυτό ονομάζεται επίσης γατόχορτο ή βότανο, γκλουσνιάκ, βότανο του πόνου, ευώδης σάνδρα, αγριοδυόσμος, τσουκνίδα του δάσους, σέντα και σάντα. Το γατόχορτο χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τους αρχαίους Αιγύπτιους. Οι κάτοικοι της χώρας των Φαραώ λάτρευαν τις γάτες και κερνούσαν τα αφράτα ζώα που ζούσαν παντού στους ναούς με το αρωματικό βότανο. Οι Αιγύπτιοι πίστευαν ότι οι γάτες συγγενεύουν με τη θεά Μπαστ.

Οι Κέλτες θεραπευτές συμπεριέλαβαν τη σάντα στον κατάλογο βοτάνων που αποτελούσαν τότε τη βάση της θεραπευτικής. Στον Μεσαίωνα, η σέντα έγινε διάσημη για τις αντιφλεγμονώδεις και αναλγητικές της ιδιότητες και χρησιμοποιούνταν ευρέως από γιατρούς και μάγους. Στη μαγεία, το βότανο του πόνου χρησιμοποιούνταν ως φίλτρο αγάπης ή φυλαχτό.

Η τσουκνίδα του δάσους ονομάζεται συχνά «γατόχορτο», καθώς το φυτό έχει διεγερτική δράση για τις γάτες. Αφού το ζώο μυρίσει το γκλουσνιάκ, θα αρχίσει αμέσως κρίσεις δραστηριότητας – άλματα, κουνήματα κεφαλιού, κυλίσματα στο πάτωμα και δυνατό γουργούρισμα. Αν η γάτα είναι υπερδραστήρια, τότε θα συμβεί το αντίθετο αποτέλεσμα – θα ηρεμήσει.

Σε επιστημονικές έρευνες έχει περιγραφεί ένα αυτοσωμικό γονίδιο που ελέγχει την εμφάνιση αντίδρασης της οικογένειας των αιλουρίδων στην τσουκνίδα του δάσους. Στο έργο αναφέρονται όχι μόνο τα εξημερωμένα, αλλά και τα άγρια μέλη – τίγρεις και λιοντάρια. Αλλά περίπου το ένα τρίτο όλης της οικογένειας είναι γενετικά ανθεκτική στο γατόχορτο – αυτό θεωρείται ανωμαλία.

Αυτή η επίδραση στον οργανισμό των αιλουρίδων εξηγείται από την περιεκτικότητα σε αιθέρια έλαια, που επηρεάζουν τους υποδοχείς και το ορμονικό υπόβαθρο των κατοικίδιων. Μερικές φορές οι γάτες έχουν ήπιες, βραχύχρονες ψευδαισθήσεις – λόγω νευρωνικής έκρηξης στον εγκέφαλο. Η μέντα δεν επηρεάζει καθόλου τα γατάκια έως ότου φτάσουν τους 10–12 μήνες. Σε αυτή την ηλικία το ζώο φτάνει σε ορμονική ωριμότητα. Η μέτρια ποσότητα γατόχορτου επηρεάζει θετικά την υγεία των αφράτων κατοικίδιων, γι' αυτό συχνά δαγκώνουν φύλλα του φυτού στους κήπους.

Χημική σύνθεση

Μεταξύ των συστατικών που περιέχονται στο υπέργειο μέρος της τσουκνίδας του δάσους, μπορούμε να βρούμε αιθέρια έλαια:

• γερανιάλη
• ινερόλη
• νεράλη
• κιτράλη
• γερόνιολο
• κιτρονέλλολη
• οξικό γερανύλιο

Οι γάτες έλκονται από πτητικά συστατικά νεπεταλακτόνης – περίπου 70%, δηλαδή καρβακρόλη, διπεντένιο και πουλεγόνη. Οι σπόροι του γατόχορτου περιλαμβάνουν περίπου 30% λιπαρών ελαίων. Εκτός από τους εστέρες, στη σύνθεση περιλαμβάνονται:

• ασκορβικό και ουρσολικό οξύ;
• σαπωνίνες;
• γλυκοσιδάσες;
• ταννίνες·
• φυτικές πικράδες και βλέννες;
• λιμονένιο.

Με τη σωστά επιλεγμένη δοσολογία και λογική χρήση, το γατόχορτο μπορεί να προσφέρει ανεκτίμητη ωφέλεια στον ανθρώπινο οργανισμό. Χάρη στα όξινα συστατικά, πραγματοποιείται ομαλοποίηση της ισορροπίας νερού-άλατος, αύξηση της ενζυμικής δραστηριότητας και βελτίωση της ελαστικότητας και του τόνου του καρδιαγγειακού συστήματος. Η θερμική επεξεργασία δεν επηρεάζει καθόλου το γατόχορτο, δηλαδή το φυτό δεν χάνει τις ευεργετικές του ιδιότητες κατά το βράσιμο ή κατά την ξήρανση.

Πώς μοιάζει και πού φυτρώνει

Το φυτό έχει διακλαδισμένη ρίζα και φτάνει σε ύψος 40–100 εκ. Εξωτερικά, ο θάμνος μοιάζει με τη μέντα και το μελισσόχορτο, γι' αυτό οι άπειροι κηπουροί συχνά τα μπερδεύουν.

Τα στελέχη είναι όρθια, με πολλές διακλαδώσεις και φύλλα. Τα τελευταία έχουν επιμήκη τριγωνικό σχήμα και μεγάλα τριχωτά δόντια μαζί με καρδιόσχημες βάσεις. Τα άνθη είναι δίχειλα, αποτελούμενα από πέντε μέρη, σχηματίζουν ταξιανθίες τύπου ψευδών σπονδύλων, με λευκό-μωβ ή γαλαζωπό-λιλά απόχρωση. Στα καλλιεργούμενα φυτά τα άνθη είναι μεγαλύτερα και πιο όμορφα, ενώ στα άγρια είναι μικρότερα και πιο ασήμαντα. Μετά το τέλος της οντογένεσης, στις θέσεις όπου βρίσκονταν τα άνθη, αρχίζουν να εμφανίζονται κάψουλες, κατά την ωρίμανση των οποίων πραγματοποιείται η διαδικασία της αυτοσποράς.

Οι σπόροι μεταφέρονται από τον άνεμο σε αρκετά μεγάλες αποστάσεις, γι' αυτό το φυτό αναπτύσσεται σε μεγάλη κλίμακα σε περιοχές που εκτείνονται από τις δυτικοευρωπαϊκές περιοχές έως τη Βόρεια Αμερική. Πυκνές συστάδες γατόχορτου έχουν βρεθεί σε καυκάσια, σιβηρικά, άπω ανατολικά και κεντροασιατικά γεωγραφικά πλάτη.

Η ανθοφορία αρχίζει την πρώτη δεκαετία του Ιουνίου και τελειώνει τον Σεπτέμβριο. Το φυτό είναι ανεπιτήδευτο και επιβιώνει σχεδόν παντού – τόσο στα βουνά όσο και σε ερημιές, αλλά όχι στην Ανταρκτική, προτιμά ελαφρύ ομοιογενές έδαφος και δεν ευνοεί ιδιαίτερα τη γειτνίαση με ζιζάνια.

Η αγριομέντα δεν είναι μόνο άγρια, συχνά καλλιεργείται από τους κηπουρούς σε οικιακούς κήπους. Το γατόχορτο δεν διακοσμεί μόνο τον χώρο, αλλά και λειτουργεί ως δόλωμα για τις μέλισσες. Η εκλεπτυσμένη μυρωδιά και η ελκυστική εμφάνιση επιτρέπουν τη χρήση του φυτού στον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό τοπίου.

Είδη

Έχει εντοπιστεί αρκετά μεγάλος αριθμός ποικιλιών γατόχορτου. Οι καλλιεργητές σχεδόν κάθε χρόνο αναπτύσσουν αρκετές νέες ποικιλίες. Στα κύρια είδη που συναντώνται συχνά σε οικιακούς κήπους μπορούν να συμπεριληφθούν τα εξής:

1. Λεμονόχορτο ή γατόχορτο – το πιο δημοφιλές είδος γατόχορτου.
2. Φασένα – υβρίδιο που διακρίνεται για τις διακοσμητικές του ιδιότητες.
3. Μεγαλάνθης – από το όνομα είναι σαφές ότι χαρακτηρίζεται από μεγάλες φωτεινές ταξιανθίες.
4. Ημικαθιστός – δεν είναι απαιτητικός, χρησιμοποιείται συχνά στον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό τοπίου, ακριβώς αυτή η ποικιλία συχνά συγχέεται με το μελισσόχορτο.
5. Μουσίνα (Μουσσίνι) – μπαχαρικό, προστίθεται σε μαρινάδες και λικέρ.
6. Σιβηρικός – είναι διαδεδομένο σε μογγολικά και κεντροασιατικά εδάφη.
7. Πολύτομος – απαντάται σε πλαγιές ή ανοιχτά λιβάδια με μεγάλες βαθύ-μπλε ταξιανθίες.
8. Φλεβώδης (νευρώδης) – ανθίζει άφθονα από την αρχή έως το τέλος του καλοκαιριού, ευδοκιμεί σε ηλιόλουστες θέσεις.
9. Βοτρυοειδής – χρησιμοποιείται στη διακόσμηση ανθοκηπίων.
10. Κοκανδικό και μπουχαρικό – φύεται σε μεγάλα υψόμετρα, το ύψος του δεν υπερβαίνει τα 40 εκατοστά.

Την αρωματική σάντρα δύσκολα μπορεί κανείς να την αποκαλέσει εξωτική, δύσκολα θα εντυπωσιάσει το βλέμμα του μέσου ανθρώπου. Η ομορφιά του φυτού κρύβεται στη σεμνότητά του: στα απαλά χνουδωτά φυλλαράκια και στα μικρά έντονα άνθη. Η σωστή φύτευση ανάμεσα σε αδιάφορα φυτά θα κάνει το γατόχορτο να δείχνει πολύ πλεονεκτικά.

Ο ψηλός θάμνος κατόνικο θα κυριαρχεί στον βραχόκηπο, στον αλπικό κήπο ή στο μικτό παρτέρι. Αν η δασική τσουκνίδα είναι ψηλότερη από όλες τις άλλες φυτεμένες καλλιέργειες, καλύτερα να τοποθετηθεί στο κέντρο. Καλοί σύντροφοι για το γατόχορτο είναι όλες οι ποικιλίες αναφάλιου, τανακέτου, φλοξ, σαντολίνης και λιβαδικού γερανιού. Το μεσαίου μεγέθους βρωμόχορτο είναι κατάλληλο για τη δημιουργία τόσο μπορντούρας όσο και παρτεριού, σε συνδυασμό με λουλούδια μπλε και μωβ ή αντίθεσης κίτρινης και κόκκινης απόχρωσης.

Εκτός από τη διακοσμητική λειτουργία, η σάντρα χρησιμοποιείται ως καρύκευμα και πρόσθετο σε τσάγια ή σε σκευάσματα λαϊκής ιατρικής. Γι' αυτό το φυτό γειτνιάζει μερικές φορές με θάμνους φασκόμηλου, μελισσόχορτου και μέντας.

Συλλογή και αποθήκευση

Μετά από 2–3 χρόνια ζωής, οι θάμνοι της αρωματικής σάντρας δίνουν καλή σοδειά. Αρχίζουν να τη συλλέγουν κατά την ανθοφορία, όταν στους μίσχους υπάρχει σημαντικός αριθμός ταξιανθιών. Ακριβώς σε αυτό το χρονικό διάστημα – από το πρώτο δεκαήμερο του Ιουνίου έως το τέλος Σεπτεμβρίου – πρέπει να κόβεται και να ξηραίνεται το πάνω μέρος του θάμνου.

Δεν χρειάζεται να βιαστείτε και να μαζέψετε τους μίσχους τους πρώτους 12 μήνες μετά τη φύτευση, καθώς στο φυτό δεν έχουν ακόμη συσσωρευτεί βιταμίνες και ιχνοστοιχεία. Στην κορύφωση της ωφέλειας φτάνει το κατόνικο στο τρίτο έτος ανθοφορίας, έχοντας συσσωρεύσει τη μέγιστη ποσότητα αιθέριων ενώσεων. Η συλλογή γίνεται χειρωνακτικά, πρέπει να κόβετε μόνο τις κορυφές, αφήνοντας μίσχους ύψους 15–20 εκατοστά από τις ρίζες.

Στη συνέχεια, η πρώτη ύλη πρέπει να ξηραίνεται σε καλά αεριζόμενο χώρο, διαφορετικά θα ξεκινήσουν διαδικασίες σήψης. Αφού οι μίσχοι και οι ταξιανθίες αποκτήσουν βαλτώδη γκρίζα απόχρωση, πρέπει να συσκευάζονται σε υφασμάτινες σακούλες και να μεταφέρονται σε αποθήκη. Με σωστή προετοιμασία, η πρώτη ύλη διατηρείται για 1,5–2 χρόνια, μετά την πάροδο του οποίου οι ευεργετικές ιδιότητες χάνονται.

Τι διαφορά έχει το γατόχορτο από τη μελίσσα

Και οι δύο καλλιέργειες είναι δημοφιλείς στους κηπουρούς και χρησιμοποιούνται στην παρασκευή φαρμακευτικών σκευασμάτων και σε συνταγές λαϊκής ιατρικής. Αυτό οφείλεται όχι μόνο στην ευχάριστη εσπεριδοειδή και μεντελίσια γεύση τους, αλλά και στο ευρύ φάσμα επιδράσεων στον ανθρώπινο οργανισμό.

Το πιο διαδεδομένο είδος μελισσόχορτου είναι το φαρμακευτικό, το οποίο ανήκει, όπως και η δασική τσουκνίδα, στην οικογένεια των Χειλανθών (Lamiaceae). Είναι ένας από τους κύριους εκπροσώπους του γένους. Ο πιο κοντινός συγγενής είναι η μέντα, γι' αυτό το φυτό αυτό σχεδόν ποτέ δεν συναντάται χωρίς λεπτές και απαλές νότες λεμονιού στο άρωμά του.

Το μελισσόχορτο παρατηρήθηκε για πρώτη φορά και άρχισε να καλλιεργείται στη Μεσόγειο και στη συνέχεια το φυτό σταδιακά άρχισε να εξαπλώνεται σε χώρες της νότιας Ευρώπης, της Κεντρικής Ασίας, της Δυτικής Σιβηρίας και του Καυκάσου.

Το φυτό, όπως και το γατόχορτο, είναι πολυετές, αλλά δεν ξεπερνά τα 70–80 εκ. Διακρίνεται για τα όρθια στελέχη του, που καλύπτονται από μικρά τετράπλευρα φύλλα βαμμένα σε ανοιχτό πράσινο χρώμα. Η στεφάνη του τρίλοβου μελισσόχορτου έχει διακλαδισμένο σχήμα. Οι καρποί του φυτού είναι ξηροί, μετά το τέλος της ανθοφορίας χωρίζονται σε 3–4 καφέ ή μαύρα καρύδια, αλλά όταν τα δαγκώνετε εμφανίζεται πικρία. Μυρίζουν έντονα λεμόνι.

Η ψυχρή περίοδος είναι καταστροφική για το μελισσόχορτο. Το φυτό πεθαίνει αρκετά γρήγορα, καθώς είναι ευαίσθητο σε απότομες πτώσεις θερμοκρασίας. Κατά τη φύτευση, επιλέγονται καλά φωτισμένα μέρη που προστατεύουν από το κρύο.

Το μελισσόχορτο πολλαπλασιάζεται με θάμνους, παραφυάδες και βλαστικά – κατά τη μεταφύτευση μοσχευμάτων. Για την καλλιέργεια του γατόχορτου χρειάζονται σπόροι, υπό την προϋπόθεση της σωστής φροντίδας το φυτό θα αναπτυχθεί μέσα σε λίγες εβδομάδες. Είναι καλύτερο να φυτεύετε το σέντα στις αρχές της άνοιξης ή στο τέλος του χειμώνα.

Στις γυναίκες συνιστάται τσάι με μελισσόχορτο, εάν έχει διαγνωστεί δυσλειτουργία των ωοθηκών, ορμονική διαταραχή, καθώς και κατά την εμμηνόπαυση, επώδυνη έμμηνο ρύση ή κατά τη διάρκεια δηλητηρίασης. Το φυτό θα έχει ηρεμιστική δράση σε ψύχωση ή νεύρωση, θα βελτιώσει την εγκεφαλική δραστηριότητα και τον μεταβολισμό, ειδικότερα θα βοηθήσει στον καθαρισμό του γαστρεντερικού συστήματος, θα επηρεάσει θετικά το καρδιαγγειακό σύστημα. Το μελισσόχορτο θα βοηθήσει στην επιτάχυνση της ανανέωσης των κυττάρων και της επούλωσης του δέρματος. Το δασικό τσουκνίδι διαφέρει από το συγγενές του ως προς την αντισηπτική δράση.

Φαρμακευτικές ιδιότητες του γατόχορτου

Η αγριομέντα ασκεί πολύπλευρη δράση στον οργανισμό. Τα φάρμακα από σάντα θεραπεύουν και αποτελούν πρόληψη πολλών ασθενειών. Η δασική τσουκνίδα μπορεί να έχει την εξής δράση:

1. Αντιφλεγμονώδες – τόσο για τα εσωτερικά όργανα όσο και για το κατεστραμμένο δέρμα.
2. Αντισπασμωδικό – ανακουφίζει από κολικούς του στομάχου και των εντέρων, χαλαρώνει τους λείους μυς.
3. Ηρεμιστικό – ανακουφίζει από καταστάσεις άγχους, συμπεριλαμβανομένων των νευρώσεων.
4. Αναλγητικό – καταπραΰνει τις δυσάρεστες αισθήσεις μετά από σοβαρούς τραυματισμούς ή κατά τη διάρκεια κρίσης ημικρανίας.
5. Αιμοστατικό – επιδρά το ίδιο σε εσωτερική ή εξωτερική αιμορραγία, συνιστάται σε βαριά έμμηνο ρύση.
6. Διουρητικό – εξαλείφει τα οιδήματα, καθαρίζει τα νεφρά και απομακρύνει τις φλεγμονές στο ουροποιητικό σύστημα.
7. Αποχρεμπτικό – αραιώνει τα πτύελα και μειώνει το ιξώδες τους, ενισχύει την αποβολή βλέννας και επιταχύνει την απομάκρυνσή της.
8. Διεγερτικό – κατά τη διάρκεια παρατεταμένων ασθενειών η όρεξη μειώνεται, αλλά το φυτό προκαλεί φυσικό αίσθημα πείνας και ο άνθρωπος αρχίζει να αναπληρώνει τα ενεργειακά αποθέματα.

Χάρη στις θεραπευτικές της ιδιότητες, το γατόχορτο εκτιμάται από σύγχρονους γιατρούς και λαϊκούς θεραπευτές. Εγχύματα και αφεψήματα από δασική τσουκνίδα συχνά συνιστώνται για ορισμένες παθήσεις, στη λίστα των οποίων περιλαμβάνονται:

• ημικρανία·
• ισχυρός πονοκέφαλος·
• κατάθλιψη·
• απάθεια;
• μελαγχολία·
• υστερική κρίση·
• μετεωρισμός·
• δυσκοιλιότητα;
• διάρροια·
• αϋπνία·
• σπασμωδική ένταση·
• αμυγδαλίτιδα·
• πρήξιμο στο λαιμό·
• Ο.Ι.Λ.Α.·
• οδοντικός πόνος·
• φλεγμονώδης διεργασία·
• σκουλήκια·
• βρογχίτιδα·
• γυναικεία προβλήματα;
• αυξημένη ή μειωμένη οξύτητα του εντέρου;
• ασταθής αρτηριακή πίεση;
• γαστρίτιδα;
• έλκος;
• δυστροφία;
• αναιμία;
• ψώρα;
• έκζεμα;
• δοθιήνες;
• Σακχαρώδης διαβήτης;
• υπέρταση.

Η αγριομέντα είναι ιδανική για αφεψήματα και εγχύματα. Το σκεύασμα μπορεί να δοθεί και σε παιδιά – για βαθύ ύπνο, πρόληψη του άγχους και ανακούφιση από τους κολικούς. Οι γιατροί συνταγογραφούν το μαρούβιο σε υπερκινητικά παιδιά για την ομαλοποίηση της λειτουργίας του νευρικού συστήματος. Στις γυναίκες, το γατόχορτο θα βοηθήσει στην αποκατάσταση της εμμηνορροϊκής περιόδου.

Το γατόχορτο στη λαϊκή ιατρική

1. Για προβλήματα με το πεπτικό σύστημα, ρίχνετε 20 γραμμάρια αποξηραμένου μαρουβίου σε ένα ποτήρι βραστό νερό και το αφήνετε για 1,5–2 ώρες. Στη συνέχεια, σουρώνετε το μείγμα μέσα από ένα λεπτό σουρωτήρι και το λαμβάνετε 3 φορές την ημέρα πριν από τα γεύματα, σε δόση των 15 ml. Χρησιμοποιείτε το σκεύασμα επίσης και για φλεγμονές στο δέρμα – ακμή ή μαύρα στίγματα. Στην τελευταία περίπτωση, το αφέψημα έχει αντισηπτική δράση και λευκαίνει ελαφρώς το δέρμα.
2. Για τη συχνή αϋπνία και το άγχος κατά τη διάρκεια του ύπνου, θα βοηθήσει ένας συνδυασμός από μέντα του δάσους, ρίζα βαλεριάνας, κώνους λυκίσκου, άνθη χαμομηλιού και πασιφλόρα. Αναμειγνύετε όλα τα συστατικά σε ίσες ποσότητες. Για 100 γραμμάρια ξηρών βοτάνων, χρειάζεστε μισό λίτρο βραστό νερό. Ζεματίζετε το μείγμα και το τοποθετείτε σε μέτρια φωτιά. Το βράζετε για 5–7 λεπτά και το αφήνετε να σταθεί για περίπου μία ώρα. Σουρώνετε το αφέψημα και το πίνετε σε δόση των 120 ml μετά από κάθε γεύμα. Η διάρκεια της θεραπείας είναι 15–20 ημέρες.
3. Για την ομαλοποίηση του εμμηνορροϊκού κύκλου, θα βοηθήσουν το φύλλο δάφνης και το μυρωδάτο μαρούβιο. Από το πρώτο χρειάζονται 25 φύλλα, και από το δεύτερο 40 γραμμάρια. Σκίζετε το φύλλο δάφνης σε μικρά κομμάτια και το αναμειγνύετε με το μαρούβιο, τα περιχύνετε με 300 ml βραστό νερό και τα αφήνετε για 30–40 λεπτά. Το πίνετε αμέσως μόλις κρυώσει. Συνεχίζετε τη λήψη μέχρι την έναρξη της περιόδου, ξεκινώντας μια εβδομάδα πριν από την αναμενόμενη ημερομηνία.
4. Για τη ρύθμιση των εμμηνορροϊκών αιμορραγιών, παίρνετε 25 γραμμάρια ξηρού πολύγονου, 35 γραμμάρια αγριοαλογοουράς, από 60 γραμμάρια σενταύριου, τσουκνίδας του δάσους και πενταφύλλου. Αναμειγνύετε τα συστατικά και τα περιχύνετε με καθαρό νερό, στη συνέχεια τα τοποθετείτε σε μέτρια φωτιά και τα αφήνετε να βράσουν. Τα αφήνετε για 40–50 λεπτά και τα σουρώνετε. Πίνετε το βάμμα σε μικρές γουλιές κατά τη διάρκεια της ημέρας.
5. Οι εισπνοές για τη φλεγμονώδη διαδικασία στους βρόγχους γίνονται με βάση ένα μείγμα από 70 γραμμάρια αγριομέντας σε 500 ml νερό. Αφήνετε το μείγμα να βράσει σε χαμηλή φωτιά. Κάνετε την εισπνοή δύο ώρες μετά το γεύμα. Για αυτό, κάθεστε κοντά στο δοχείο με το αφέψημα, αλλά όχι πολύ κοντά – σε απόσταση μισού μέτρου, σκεπάζεστε με ένα πυκνό ύφασμα και αναπνέετε από το στόμα – έτσι οι ατμοί εισέρχονται απευθείας στους βρόγχους και δρουν σε αυτούς, απομακρύνοντας τις συσσωρευμένες εκκρίσεις. Η διάρκεια της διαδικασίας δεν πρέπει να υπερβαίνει τα 15 λεπτά. Εάν κατά τη διάρκεια της εισπνοής προκύψουν δυσκολίες, προσπαθείτε να αντέξετε τουλάχιστον 5–7 λεπτά. Μετά τη διαδικασία, ξαπλώνετε και ξεκουράζεστε για περίπου μισή ώρα, ενώ απαγορεύεται να μιλάτε ή να τρώτε.
6. Οι νευρώσεις και οι νευρωτικές καταστάσεις μπορούν να ανακουφιστούν με ένα απλό φάρμακο. Για την παρασκευή του, ρίχνετε 30 γραμμάρια γατόχορτου σε 300 ml βραστό νερό και το αφήνετε να κρυώσει. Στη συνέχεια, προσθέτετε ένα κουταλάκι του γλυκού χυμό λεμονιού και 25 γραμμάρια μέλι. Λαμβάνετε 2–3 φορές την ημέρα σε δόση των 120 ml μετά το φαγητό.
7. Τον πονόδοντο και τις φλεγμονές στη στοματική κοιλότητα θα εξαλείψει μια κομπρέσα από σέντα. Τα φύλλα του φυτού τα αλέθετε σε σκόνη και τα τυλίγετε σε φυσικό ύφασμα – λινό ή βαμβακερό. Το παραγόμενο φακελάκι το βρέχετε σε ζεστό νερό και το τοποθετείτε στη φλεγμονώδη περιοχή των ούλων για 15–20 λεπτά. Στη συνέχεια, ξεβγάζετε το στόμα με έγχυμα χαμομηλιού ή καλέντουλας.
8. Η δυσκοιλιότητα, η διάρροια και οι κολικοί δεν θα σας απασχολήσουν, αν ετοιμάσετε ένα φυτικό διάλυμα για κλύσμα. Γι' αυτό, παίρνετε 2 κ.σ. φρέσκο γατόχορτο και το αλέθετε. Το περιχύνετε με 500 ml βραστό νερό, το κρυώνετε και κάνετε την υγιεινή διαδικασία. Η χρήση του αφεψήματος είναι επιτρεπτή και για μικρά παιδιά από 2 ετών.
9. Τις φλεγμονώδεις διαδικασίες καταπραΰνει ένα μείγμα από αλεσμένη ρίζα αλθαίας, φύλλα φασκόμηλου, αγριομέντας, γλυκόριζας, μπουμπουκιών πεύκου και γλυκάνισου. Όλα τα συστατικά τα παίρνετε σε ίση αναλογία. Για 100 γρ ξηρών βοτάνων θα χρειαστούν 1 λίτρο καθαρό νερό. Ανακατεύετε τα πάντα σε μια κατσαρόλα και τα φέρνετε σε βρασμό. Το αφήνετε να εμποτιστεί για 1,5 ώρα και το λαμβάνετε 70 ml κάθε 3-4 ώρες για 7 ημέρες. Το γατόχορτο συνιστάται για την ανορεξία, επειδή η νόσος προκαλεί μείωση της όρεξης και διαταραχή της λειτουργίας του στομάχου και των εντέρων, ενώ το φυτό έχει το αντίθετο αποτέλεσμα από τα συμπτώματα.
10. Σε περίπτωση εντοπισμού ελμίνθων ή σκουληκιών, βοηθάει ένα αφέψημα, για το οποίο θα χρειαστούν σε ίσα μέρη: αλεσμένη ρίζα ελενίου (ίνουλας), αψιθιά, τανάκι, βαλσαμόχορτο, ρίζα βαλεριάνας και αγριομέντα. Αν πάρετε 1 κ.γλ. από κάθε συστατικό, θα χρειαστούν 600 ml βραστό νερό. Βράζετε το ξηρό μείγμα και το αφήνετε για 2-2,5 ώρες σε δροσερό μέρος. Το σουρώνετε και πίνετε 60 ml πριν από κάθε γεύμα, αλλά όχι με άδειο στομάχι, για 30 ημέρες.

Είδη θεραπευτικών σκευασμάτων

Για την παρασκευή φαρμάκων σύμφωνα με δοκιμασμένες λαϊκές συνταγές, δεν είναι απαραίτητο να έχετε ιατρική εκπαίδευση, αρκεί να γνωρίζετε την αναλογία, ώστε να μην βλάψετε τον οργανισμό σας.

Έγχυμα

Το μη αλκοολούχο σκεύασμα παρασκευάζεται πιο εύκολα. Θα χρειαστείτε ένα ποτήρι καθαρό νερό και 50 γρ ξηρά αλεσμένα φύλλα γατόχορτου. Ανακατεύετε το υγρό με τη φυτική σκόνη και το θερμαίνετε μέχρι βρασμού σε μέτρια φωτιά, στη συνέχεια το σουρώνετε. Το έτοιμο έγχυμα το φυλάσσετε σε δροσερό μέρος για 5-7 ημέρες.

Βάμμα

Το σπιτικό φάρμακο με αλκοόλ το παρασκευάζετε παίρνοντας σε ίσα μέρη ξηρά αποξηραμένα αλεσμένα φύλλα γατόχορτου και λεμονέλαιο ή λάδι μέντας. Περιχύνετε την αγριομέντα με αλκοόλ 65-70%. Το αφήνετε για 24 ώρες και το μεταγγίζετε σε σκούρο γυάλινο δοχείο, αφού προσθέσετε 7-10 σταγόνες αιθέριου ελαίου.

Αφέψημα

Για την παρασκευή του θα χρειαστούν 150 γρ ξηρό σάμανα και 2 λίτρα καθαρό νερό – τα ανακατεύετε σε μια κατσαρόλα, τα φέρνετε σε βρασμό και τα βράζετε για άλλα 7-10 λεπτά. Το αφήνετε να εμποτιστεί για 5-6 ώρες και το χρησιμοποιείτε τόσο για εξωτερική όσο και για εσωτερική χρήση.

Τσάι

Το γενικό ρόφημα παρασκευάζεται από 1 κ.σ. ξηρό γατόχορτο ανά 250 ml βραστό νερό. Παρασκευάζετε το τσάι σε θερμός ή θερμική κούπα και το αφήνετε για μερικές ώρες. Η μέγιστη ποσότητα ροφήματος που καταναλώνεται ημερησίως δεν πρέπει να υπερβαίνει το ένα ποτήρι, διαφορετικά μπορεί να εμφανιστούν ανεπιθύμητες ενέργειες.

Είναι γνωστό για τις ευεργετικές του ιδιότητες και το τσάι από αγριομέντα και επιλόβιο. Αναμιγνύουμε 10 γραμμάρια από κάθε βότανο και ρίχνουμε 300 ml ζεστό νερό. Αφήνουμε για μισή ώρα και πίνουμε ζεστό, προσθέτοντας κατά βούληση μέλι και μια φέτα λεμόνι.

Λάδι

Μπορείτε να αγοράσετε αιθέριο έλαιο γατόχορτου από φαρμακείο, αλλά είναι καλύτερο να το φτιάξετε μόνοι σας – έτσι το παρασκεύασμα διατηρεί τη μέγιστη ωφέλεια. Πρέπει να αγοράσετε ή να κόψετε φρέσκια τσουκνίδα του δάσους, να μαδήσετε τα φύλλα και να τα πλύνετε με κρύο τρεχούμενο νερό, στη συνέχεια να τα στεγνώσετε με χαρτοπετσέτες και να τα απλώσετε σε καθαρό αέρα για 10–15 λεπτά.

Συλλέξτε το υλικό σε σακούλα ή υφασμάτινο σακί και χτυπήστε το με ξύλινο σφυρί – έτσι θα απελευθερωθούν περισσότερες πτητικές ενώσεις. Μεταφέρετε το σε γυάλινο βάζο, συμπιέζοντας ελαφρά, και ρίξτε ελαιόλαδο ή λάδι καρύδας, ανακινήστε καλά και αφήστε το για 24 ώρες σε σκοτεινό, δροσερό μέρος.

Μετά από λίγο, στύψτε τα φύλλα και στραγγίξτε το υγρό, επαναλάβετε τη διαδικασία 1–2 φορές, χρησιμοποιώντας όμως νέα ποσότητα υλικού. Φυλάξτε το έτοιμο λάδι σε σκούρο γυάλινο δοχείο στο ψυγείο ή στο κελάρι για όχι περισσότερο από 12 μήνες.

Χρήση στη μαγειρική

Η τσουκνίδα του δάσους συχνά σπέρνεται κοντά σε μελισσοκομεία, καθώς λειτουργεί εξαιρετικά ως μελισσοφυτό. Μετά την πρώτη ανθοφορία, το βότανο κουρεύεται. Σύντομα ανθίζει ξανά και οι μέλισσες φέρνουν μια δεύτερη σοδειά νόστιμου μελιού.

Το γατόχορτο χρησιμοποιείται ενεργά για την παρασκευή γαστρονομικών αριστουργημάτων. Το γατόχορτο είναι κατάλληλο για σάλτσες, ορισμένα είδη τυριού, για το αλάτισμα ψαριού και κρέατος, ως μπαχαρικό σε μαρινάδες. Καταναλώνεται επίσης φρέσκο σε καλοκαιρινές σαλάτες.

Χωριάτικο ποβίντλο

Θα χρειαστούν:

• Μήλα – 2,5–3 κιλά.
• Αγριομέντα – 85 γραμμάρια
• Καθαρό νερό – 1,2 λίτρα
• Ραφιναρισμένη ζάχαρη – 1,4 κιλά

Τεχνική παρασκευής

1. Πλένουμε τα φύλλα του γατόχορτου με κρύο νερό και τα στεγνώνουμε. Σε μια κατσαρόλα ρίχνουμε νερό και το βράζουμε. Στη συνέχεια, βάζουμε τα φύλλα στο βραστό νερό και τα αφήνουμε για 5–7 λεπτά σε μέτρια φωτιά.
2. Στο μεταξύ, πλένουμε και κόβουμε τα μήλα σε μικρά κομμάτια. Σουρώνουμε το έτοιμο αφέψημα, στύβουμε τα φύλλα και τα αφαιρούμε.
3. Περιχύνουμε τα κομμένα μήλα με το υγρό και τα βράζουμε για περίπου 20–30 λεπτά μέχρι να σχηματιστεί ένας ελαφρώς πρασινωπός πουρές.
4. Περνάμε από σήτα για να αποκτήσουμε ομοιογενή υφή και προσθέτουμε ζάχαρη και, αν χρειαστεί, νερό. Ανακατεύουμε καλά και κλείνουμε σε βάζα.

Η μαρμελάδα μπορεί να καταναλωθεί ως γλυκό ή να χρησιμοποιηθεί ως σάλτσα για πιάτα με χοιρινό ή πάπια. Κατά την παρασκευή επιτρέπεται η προσθήκη φρέσκου πικάντικου τζίντζερ ή χρένου, αλλά αυτό μπορεί να γίνει και λίγο πριν το σερβίρισμα.

Καλοκαιρινό δροσιστικό ρόφημα

Συστατικά:

• Ιπποφαές – 30 γραμμάρια
• Μελισσόχορτο – 2 κλωνάρια.
• Γατόχορτο – 3 ταξιανθίες.
• Ρίγανη – 2 κλωνάρια.
• Φραγκοστάφυλο – 6–7 φύλλα.
• Σμέουρο – 5–6 φύλλα.

Παρασκευή:

1. Πλένουμε όλα τα συστατικά, τα στεγνώνουμε ελαφρά και τα περιχύνουμε με βραστό νερό – 700 ml.
2. Προαιρετικά, προσθέτουμε μούρα από τα ίδια φυτά.
3. Αφήνουμε για περίπου μισή ώρα, σερβίρουμε με μέλι και μια φέτα λεμόνι, ζεστό ή παγωμένο. Ξεδιψάει υπέροχα.

Πικάντικη σπιτική σάλτσα

Πρέπει να πάρετε τα εξής συστατικά:

• Ντομάτες (ποικιλία δαμάσκηνο) – 3 κιλά.
• Κρεμμύδι – 1 τεμάχιο
• Χυμός μήλου – 250 ml
• Γαρίφαλο – 4 τεμάχια
• Γατόχορτο – 3 κουταλάκια του γλυκού
• Μπαχάρι – 4 τεμάχια
• Αλάτι θάλασσας – 20 γρ.
• Βασιλικός – 3–4 κλωνάρια.
• Ξίδι 6% – 40 ml.
• Σκόρδο – 4 σκελίδες.
• Ελαιόλαδο – 40 ml.

Τεχνική παρασκευής:

1. Βγάζετε τον πυρήνα από τις ντομάτες και τις στύβετε με αποχυμωτή. Περνάτε το μείγμα που προκύπτει από σήτα και πετάτε τους σπόρους. Βάζετε τον χυμό ντομάτας σε δυνατή φωτιά και τον φέρνετε σε βρασμό. Τον βράζετε για 1,5–2 ώρες, εξατμίζοντας το υγρό στο μισό.
2. Κόβετε σε φέτες το κρεμμύδι και το σκόρδο, τα σοτάρετε στο τηγάνι μέχρι να ροδίσουν, ρίχνετε χυμό μήλου και τα χτυπάτε με μπλέντερ μέχρι να γίνουν ομοιογενές μείγμα. Ρίχνετε το παρασκεύασμα στις ντομάτες.
3. Τυλίγετε τα γαρύφαλλα, το γατόχορτο, τον βασιλικό και το μπαχάρι σε αποστειρωμένη γάζα ή επίδεσμο, τα δένετε σε κόμπο και τα βυθίζετε στην κατσαρόλα με τη σάλτσα. Τα βράζετε για περίπου μισή ώρα, προσθέτοντας αλάτι και ζάχαρη κατά βούληση.
4. Μοιράζετε σε αποστειρωμένα βάζα και κλείνετε με καπάκια. Τα τυλίγετε σε πετσέτα με χνούδι και αφήνετε να κρυώσουν.

Φυλάτε την αρωματική σάλτσα σε σκοτεινό μέρος. Σερβίρετε μαζί με πιάτα κρέατος.

Χρήση στην κτηνιατρική

Η χρήση του φυτού είναι ωφέλιμη όχι μόνο για τον άνθρωπο, αλλά και για τα ζώα. Το γατόχορτο χρησιμοποιείται ευρέως στην κτηνιατρική. Το φυτό έχει ευεργετική επίδραση στην οικογένεια των αιλουροειδών – τα κατοικίδια γίνονται πιο ειρηνικά και ισορροπημένα. Το στέλεχος του γατόχορτου δίνεται στα χνουδωτά κατοικίδια κατά τη διάρκεια μετακομίσεων, μεγάλων ταξιδιών ή αγχωτικών καταστάσεων, όπως η επίσκεψη στην κτηνιατρική κλινική.

Παρόμοια επίδραση ασκείται σε τίγρη, λιοντάρι, λεοπάρδαλη, πούμα και τσιτάχ. Στην αρχαιότητα, για τη σύλληψη του λύγκα χρησιμοποιούσαν τη δασική τσουκνίδα ως δόλωμα. Τα έντομα φοβούνται το φυτό, ή μάλλον τα αιθέρια έλαιά του, γι' αυτό το εκχύλισμα του γατόχορτου προστίθεται σε απωθητικά μέσα κατά των κατσαρίδων, του οικιακού σκόρου και των κουνουπιών.

Αντενδείξεις για τη χρήση

Το γατόχορτο δεν έχει μόνο ευεργετικές ιδιότητες, αλλά και αυστηρές αντενδείξεις. Το φαρμακευτικό βότανο απαγορεύεται αυστηρά κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, καθώς μπορεί να προκαλέσει εσωτερική αιμορραγία και αποβολή. Δεν πρέπει να χρησιμοποιείται το γατόχορτο ούτε κατά τη διάρκεια του θηλασμού, διότι το φυτό μειώνει σημαντικά την παραγωγή γάλακτος.

Λόγος για την αποφυγή λήψης του γατόχορτου είναι προβλήματα του καρδιαγγειακού συστήματος – τα εγχύματα και τα αφεψήματα επιταχύνουν την κυκλοφορία του αίματος και προκαλούν ήπιες κρίσεις ταχυκαρδίας.

Το φυτό σε μεγάλη συγκέντρωση μπορεί να προκαλέσει υπνηλία. Πριν από οδήγηση ή άλλες σημαντικές δραστηριότητες, είναι καλύτερα να αποφύγετε την κατανάλωση γατόχορτου.

Αν και το γατόχορτο δεν περιέχει σχεδόν καθόλου συστατικά που προκαλούν παρενέργειες και αντενδείξεις, η θεραπεία με γατόχορτο είναι προτιμότερο να γίνεται υπό την επίβλεψη γιατρού. Ο ειδικός συνήθως συνταγογραφεί εντός μιας δοκιμαστικής περιόδου, κατά τη διάρκεια της οποίας θα διαπιστωθεί πώς επηρεάζει το βότανο τον οργανισμό: εάν μπορεί να ανεχθεί το φυτικό υλικό χωρίς αλλεργική αντίδραση ή άλλες δυσάρεστες εκδηλώσεις.

Πώς να καλλιεργήσετε γατόχορτο από σπόρους

Το γατόχορτο είναι ένα ανεπιτήδευτο πολυετές φυτό και δεν απαιτεί πολύπλοκη φροντίδα. Απαντάται συχνά σε άγονες εκτάσεις – αναχώματα ή κοντά σε δρόμους. Ορισμένες ποικιλίες του γατόχορτου θεωρούνται ζιζάνια, γι' αυτό φύονται σε δύσκολες συνθήκες. Αλλά αν το επιθυμείτε, μπορείτε να φυτέψετε γατόχορτο ακόμα και στο οικόπεδο του εξοχικού.

Θα πρέπει να επιλέξετε ένα φωτεινό, αλλά αρκετά ξηρό σημείο, χωρίς ζιζάνια – πιο κατάλληλο για βόρειες περιοχές. Στις νότιες περιοχές, το τμήμα του εδάφους πρέπει να είναι φυσικά σκιασμένο. Το έντονο ηλιακό φως είναι απαραίτητο για να ανθίζει πλούσια το φυτό και να σχηματίζει κάψουλες με σπόρους. Με ανεπαρκή φωτισμό, οι μίσχοι τεντώνονται αντιαισθητικά, επειδή προσπαθούν να πιάσουν τον ήλιο.

Το έδαφος που επιλέγεται για φύτευση πρέπει να είναι χαλαρό, με καλή ύγρανση και αερισμό. Για να ελαφρύνετε ένα πολύ βαρύ υπόστρωμα, πρέπει να προσθέσετε άμμο ή χούμο. Μετά από 5–6 χρόνια, η θέση του θάμνου θα πρέπει να αλλάξει, διαφορετικά θα αναπτυχθεί υπερβολικά και θα χάσει τις διακοσμητικές του ιδιότητες. Επίσης, το γατόχορτο στην ίδια περιοχή αρχίζει να εξαπλώνεται αυτόνομα στα γειτονικά οικόπεδα. Για να το αποτρέψετε αυτό, πρέπει μερικές φορές να το μεταφυτεύσετε και να το ανανεώσετε.

Στο πότισμα και την υγρασία σημαντική είναι η χρυσή τομή: η ξηρασία ή η υπερβολική υγρασία είναι εξίσου επιζήμιες. Με μέτριες βροχοπτώσεις, δεν είναι απαραίτητο να ποτίζετε συχνά το γατόχορτο. Αν όμως η υγρασία είναι χαμηλή και δεν βρέχει για αρκετό χρόνο, τότε κάθε 10–12 ημέρες διεξάγεται μια εντατική διαδικασία ποτίσματος για το γατόχορτο. Το γατόχορτο πρακτικά δεν ριζώνει σε εδάφη με υψηλό υπόγειο νερό – σε αυτή την περίπτωση, είναι καλύτερο να κατασκευάσετε υπερυψωμένα παρτέρια για τους θάμνους.

Συνιστάται να εφαρμόζετε οργανικά και σύνθετα ανόργανα λιπάσματα με αυξημένη περιεκτικότητα σε αζωτούχες ενώσεις το φθινόπωρο και την άνοιξη αντίστοιχα. Το φθινόπωρο, το γατόχορτο μπορεί να τροφοδοτηθεί με αφεψήματα φλόμου ή προϊόντων κόπρου κοτόπουλου (μια μπάλα διαμέτρου 7-8 cm για 15 λίτρα νερού).

Το κλάδεμα πραγματοποιείται κατά την περίοδο ανθοφορίας – η διαδικασία διεγείρει την εμφάνιση νέων ταξιανθιών, οπότε θα εμφανιστεί μια δεύτερη «δόση» μπουμπουκιών ανά σεζόν. Για τις συγκομιδές πρέπει να επιλέξετε τα πιο πυκνά στελέχη. Κατά την κοπή, πρέπει να αφήσετε βλαστούς 15–20 εκατοστών, οι οποίοι μετά από 3–4 εβδομάδες ανθίζουν ξανά. Το έγκαιρο κλάδεμα των πολυετών φυτών βοηθά στην αποτροπή της ανεπιθύμητης αυτοσποράς. Τα κομμένα χόρτα πρέπει να στεγνώσουν και να χρησιμοποιηθούν ως φάρμακο, μπαχαρικό ή καλλυντικό προϊόν.

Το γατόχορτο θεωρείται ανθεκτικό στον παγετό φυτό, οπότε σε εύκρατο κλίμα δεν χρειάζεται πρόσθετη κάλυψη. Το γατόχορτο που φύεται σε βόρειες περιοχές μερικές φορές παγώνει κατά τη διάρκεια του σκληρού χειμώνα, οπότε οι θάμνοι πρέπει να καλυφθούν. Για αυτό το σκοπό, χρησιμοποιούνται ξερά φύλλα, κλαδιά ελάτης, πριονίδια ή τεχνητά υλικά κάλυψης – πολυαιθυλένιο ή αφρός πολυστερίνης.

Το γατόχορτο πολλαπλασιάζεται με σπόρους, διαίρεση θάμνων ή μοσχεύματα. Στην πρώτη περίπτωση, πρέπει να αγοράσετε έτοιμους σπόρους ή να τους συλλέξετε από τα στάχυα – να κόψετε όταν στεγνώσουν, όταν στεγνώσει το κάτω μέρος των στάχεων. Το ληφθέν υλικό απλώνεται σε αεριζόμενο δωμάτιο σε λευκό ή μονόχρωμο χαρτί μέχρι να ωριμάσει ή να στεγνώσει εντελώς. Στη συνέχεια, κάθε ταξιανθία απολεπίζεται για εξαγωγή των σπόρων. Οι τελευταίοι είναι ήδη έτοιμοι για φύτευση.

Η βλαστικότητα διατηρείται για 22–24 μήνες μετά τη συλλογή. Η φύτευση μπορεί να γίνει είτε σε σπορεία είτε απευθείας στο έδαφος. Η επιλεγμένη μέθοδος επηρεάζει το χρονοδιάγραμμα φύτευσης. Για σπορεία – το πρώτο μισό του Απριλίου, και σε ανοιχτό έδαφος – το δεύτερο μισό του Μαΐου.

Για τη βλάστηση των σπόρων, πρέπει να αναμειχθούν με κιμωλία – για τον διαχωρισμό των μελλοντικών φυτών. Στη συνέχεια, προετοιμάστε το έδαφος: σκάψτε τρύπες βάθους όχι μεγαλύτερου από 1–2 εκ., οι οποίες πασπαλίζονται με άμμο και υγραίνονται με ψεκαστήρα. Έπειτα, τοποθετήστε τους σπόρους στο χώμα, καλύψτε τους προσεκτικά με χώμα και ψεκάστε ξανά. Εάν σχεδιάζεται να καλλιεργηθούν πρώτα σπορόφυτα, η διαδικασία επαναλαμβάνεται, αλλά σε μίνι θερμοκήπια.

Κατά τη σπορά σε μόνιμη θέση, το ελάχιστο διάστημα μεταξύ των σειρών πρέπει να είναι 30 εκ. Η βέλτιστη θερμοκρασία για βλάστηση θεωρείται 18–20°C· υπό αυτές τις συνθήκες, με μέτρια υγρασία, τα πρώτα σπορόφυτα θα εμφανιστούν σε 2–3 εβδομάδες. Σε περίπτωση υπερβολικής πυκνότητας, τα σπορόφυτα θα εμποδίζουν το ένα το άλλο, επομένως πρέπει να αραιωθούν, αφήνοντας μόνο τα πιο ανθεκτικά και δυνατά. Σε μεγάλες ποσότητες, οι αδύναμοι βλαστοί θα εμποδίσουν την ανάπτυξη των γειτονικών φυτών.

Οι διαδικασίες περαιτέρω φροντίδας συνίστανται στο έγκαιρο πότισμα και στο βοτάνισμα των άγριων ζιζανίων. Η τσουκνίδα του δάσους, που καλλιεργείται από σπορόφυτα, ανθίζει ήδη τους πρώτους 12 μήνες της ζωής της, ενώ κατά τη σπορά σπόρων σε ανοιχτό έδαφος, τα μπουμπούκια σχηματίζονται μετά από μερικά χρόνια.

Το κατνίπι μπορεί να απωθεί επιβλαβή έντομα – αφίδες και κοριούς. Τα φυτά που φυτεύονται κοντά σε πολυετή είναι επίσης προστατευμένα από παρασιτικές επιθέσεις. Η καταπολέμηση πιθανών παρασίτων – πεταλούδων και σκόρων, που γεννούν αυγά στους θάμνους της ψευδοακακίας, γίνεται με χημικά εντομοκτόνα. Η καλλιέργεια σχεδόν δεν προσβάλλεται από συγκεκριμένους μύκητες και άλλες ασθένειες, επομένως δεν προκαλεί ιδιαίτερη ταλαιπωρία στους κηπουρούς.

Φωτογραφία γατόχορτου